राजु: मेरो साथी, मेरो सम्झना, मेरो अटुट नाता
जीवनका केही सम्बन्धहरू भाग्यले जुराउँदो रहेछ, अप्रत्याशित रूपमा तर हृदयमा चिरस्थायी छाप छोड्नका लागि। मेरो जीवनमा राजुको आगमन पनि त्यस्तै एउटा अद्भूत संयोग थियो। २०७१ साल चैत्र ८ गते, बझाङको त्यो चिसो बिहानीमा, मेरो पाइला पछ्याउँदै आएको त्यो ४०-५० केजीको भोटे कुकुर – राजु – सुरुमा मेरो बाल्यकालको डरलाग्दो अतीतको प्रतिविम्ब बनेर आयो। त्यो भुसुना कुकुरले दिएको शारीरिक र मानसिक चोटले मलाई त्रसित पारेको थियो। तर, हजुरआमाको स्नेहपूर्ण मुस्कान र समयको मल्हमले मेरो त्यो डरलाई बिस्तारै विश्वास र अनिर्वचनीय प्रेममा परिणत गरिदियो। चुल्याआरुको रुखमुनिको त्यो शीतल छहारी, राजुको मात्र होइन, हाम्रो मित्रता मौलाउने पवित्र स्थल बन्यो।
राजु केवल एउटा कुकुर थिएन; ऊ मेरो अभिन्न साथी, मेरो मौन शिक्षक, र निष्ठाको साक्षात् प्रतिमूर्ति थियो। "LOYAL के हो मैले मेरै कुकुर बाट सिके," मेरो यो स्वीकारोक्तिले नै उसको महानता बयान गर्छ। गाउँका साथीहरूले आफ्ना मानव साथीहरू ल्याएर झगडा गर्न खोज्दा, मेरो साथमा उभिने राजु एक्लै काफी हुन्थ्यो – त्यो मौन तर शक्तिशाली उपस्थिति! म उसलाई घोडा बनाएर खेल्थें, ऊ मेरो हरेक आज्ञालाई प्रेमले स्वीकार गर्थ्यो। हाम्रो यो सम्बन्ध शब्दहरूको मोहताज थिएन; यो त भावना र विश्वासको अटुट डोरीले बाँधिएको थियो।
बिहान ५ बजेको चिसोमा गोरु लिएर खेत जोत्न जाँदा होस् वा दिनभरिको थकानपछि आराम गर्दा, राजु मेरो छायाँ बनेर सँगै हुन्थ्यो। म गोरु जोत्दा ऊ ढुङ्गामा बसेर मलाई नियाल्थ्यो, भोक लाग्दा हजुरआमाले पकाएको न्यानो खाना घरबाट बोकेर ल्याइदिन्थ्यो, र म घर फर्किएपछि गोरुहरूको जिम्मा लिन्थ्यो – यी सबै दृश्यले हाम्रो बीचको गहिरो समझदारी र साझेदारीलाई प्रष्ट्याउँछ। कामको त्यो सुन्दर भागबन्डा, सँगै बसेर खाएको त्यो मीठो गाँस, यी सबै मेरो जीवनका अमूल्य निधि हुन्। हजुरआमाको त्यो ठट्यौली, "मैले कुकुर घरको लागि पालेको कि तेरो लागि?" वास्तवमा म र राजुको अद्वितीय सम्बन्धप्रतिको स्नेहपूर्ण स्वीकृति थियो।
तर समय सधैं एकनास कहाँ रहन्छ र! काठमाडौँ आउने मेरो निर्णय, सायद जीवनको एउटा आवश्यकता थियो होला, तर यसले म र राजुबीच एक भौतिक दूरी ल्याइदियो। आज जब म एक्लोपनको गहिरो सागरमा डुब्छु, राजुको अभावले मलाई छियाछिया बनाउँछ। "सायद उ बोल्न सक्ने भयको भय मर्नु भन्दा आगाडी केहि भनेर जान्थ्यो होला," मेरो यो वेदनाले भरिएको कल्पनाले हृदय नै छियाछिया हुन्छ। उसको अन्तिम साससम्म पनि उसले मलाई नै खोजिरहेको थियो कि भन्ने सोचले मलाई भित्रभित्रै पोलिरहन्छ। बुवा, आमा, हजुरआमा – सबैजना हुँदाहुँदै पनि राजुको रिक्तता मेरो लागि अपूरणीय छ, किनकि उसले मेरो जीवनमा जुन स्थान बनाएको थियो, त्यो अरू कसैले लिन सक्दैन।
"I miss my RAJU more than myself" – मेरो यो उद्गार मेरो प्रेमको पराकाष्ठा हो। राजु मेरो जीवनको त्यो अध्याय हो, जसका पानाहरू सम्झनाको आँसुले भिजेका छन्, तर जसमा मित्रता, वफादारी र निस्वार्थ प्रेमको सुनौलो अक्षर कुँदिएको छ। ऊ मेरो मुटुको एउटा कुनामा सधैं जीवित रहनेछ, एक प्यारो साथीको रूपमा, एक अविस्मरणीय यादको रूपमा। मेरो यो भावनात्मक यात्रामा शब्दहरूले कति सान्त्वना देलान् खै, तर राजुसँगका ती अनमोल पलहरूले मलाई सधैं शक्ति र स्नेह प्रदान गरिरहन्छन्। उ प्रतिको मेरो यो अगाध प्रेमले नै उसको अस्तित्वलाई सार्थक बनाएको छ।
तिम्रो आगमन, एक अद्भुत संयोग,
डर भगाएर, दियौ प्रेमको योग।
चुत्रोआरुको छहारी, साथी भयौ खास,
राजु, तिम्रो वफादारी, मेरो अटुट सास।
गोरु जोत्दा, तिमी ढुङ्गामा बस्थ्यौ,
खाना ल्याइदिँदा, खुसीले हाँस्थ्यौ।
मौनताको साथी, मौन उपदेशक,
कसरी बिर्सुँ, तिमी थियौ मेरो रक्षक।
काठमाडौँ आएँ, दूरी बढ्यो आज,
तिमीबिनाको जीवन, लाग्छ उजाड।
आँखाभरि आँसु, मुटुमा तिम्रो याद,
मिस गर्छु राजु — सधैं रहनेछ यो नाता।
जीवनका केही सम्बन्धहरू भाग्यले जुराउँदो रहेछ, अप्रत्याशित रूपमा तर हृदयमा चिरस्थायी छाप छोड्नका लागि। मेरो जीवनमा राजुको आगमन पनि त्यस्तै एउटा अद्भूत संयोग थियो। २०७१ साल चैत्र ८ गते, बझाङको त्यो चिसो बिहानीमा, मेरो पाइला पछ्याउँदै आएको त्यो ४०-५० केजीको भोटे कुकुर – राजु – सुरुमा मेरो बाल्यकालको डरलाग्दो अतीतको प्रतिविम्ब बनेर आयो। त्यो भुसुना कुकुरले दिएको शारीरिक र मानसिक चोटले मलाई त्रसित पारेको थियो। तर, हजुरआमाको स्नेहपूर्ण मुस्कान र समयको मल्हमले मेरो त्यो डरलाई बिस्तारै विश्वास र अनिर्वचनीय प्रेममा परिणत गरिदियो। चुल्याआरुको रुखमुनिको त्यो शीतल छहारी, राजुको मात्र होइन, हाम्रो मित्रता मौलाउने पवित्र स्थल बन्यो।
राजु केवल एउटा कुकुर थिएन; ऊ मेरो अभिन्न साथी, मेरो मौन शिक्षक, र निष्ठाको साक्षात् प्रतिमूर्ति थियो। "LOYAL के हो मैले मेरै कुकुर बाट सिके," मेरो यो स्वीकारोक्तिले नै उसको महानता बयान गर्छ। गाउँका साथीहरूले आफ्ना मानव साथीहरू ल्याएर झगडा गर्न खोज्दा, मेरो साथमा उभिने राजु एक्लै काफी हुन्थ्यो – त्यो मौन तर शक्तिशाली उपस्थिति! म उसलाई घोडा बनाएर खेल्थें, ऊ मेरो हरेक आज्ञालाई प्रेमले स्वीकार गर्थ्यो। हाम्रो यो सम्बन्ध शब्दहरूको मोहताज थिएन; यो त भावना र विश्वासको अटुट डोरीले बाँधिएको थियो।
बिहान ५ बजेको चिसोमा गोरु लिएर खेत जोत्न जाँदा होस् वा दिनभरिको थकानपछि आराम गर्दा, राजु मेरो छायाँ बनेर सँगै हुन्थ्यो। म गोरु जोत्दा ऊ ढुङ्गामा बसेर मलाई नियाल्थ्यो, भोक लाग्दा हजुरआमाले पकाएको न्यानो खाना घरबाट बोकेर ल्याइदिन्थ्यो, र म घर फर्किएपछि गोरुहरूको जिम्मा लिन्थ्यो – यी सबै दृश्यले हाम्रो बीचको गहिरो समझदारी र साझेदारीलाई प्रष्ट्याउँछ। कामको त्यो सुन्दर भागबन्डा, सँगै बसेर खाएको त्यो मीठो गाँस, यी सबै मेरो जीवनका अमूल्य निधि हुन्। हजुरआमाको त्यो ठट्यौली, "मैले कुकुर घरको लागि पालेको कि तेरो लागि?" वास्तवमा म र राजुको अद्वितीय सम्बन्धप्रतिको स्नेहपूर्ण स्वीकृति थियो।
तर समय सधैं एकनास कहाँ रहन्छ र! काठमाडौँ आउने मेरो निर्णय, सायद जीवनको एउटा आवश्यकता थियो होला, तर यसले म र राजुबीच एक भौतिक दूरी ल्याइदियो। आज जब म एक्लोपनको गहिरो सागरमा डुब्छु, राजुको अभावले मलाई छियाछिया बनाउँछ। "सायद उ बोल्न सक्ने भयको भय मर्नु भन्दा आगाडी केहि भनेर जान्थ्यो होला," मेरो यो वेदनाले भरिएको कल्पनाले हृदय नै छियाछिया हुन्छ। उसको अन्तिम साससम्म पनि उसले मलाई नै खोजिरहेको थियो कि भन्ने सोचले मलाई भित्रभित्रै पोलिरहन्छ। बुवा, आमा, हजुरआमा – सबैजना हुँदाहुँदै पनि राजुको रिक्तता मेरो लागि अपूरणीय छ, किनकि उसले मेरो जीवनमा जुन स्थान बनाएको थियो, त्यो अरू कसैले लिन सक्दैन।
"I miss my RAJU more than myself" – मेरो यो उद्गार मेरो प्रेमको पराकाष्ठा हो। राजु मेरो जीवनको त्यो अध्याय हो, जसका पानाहरू सम्झनाको आँसुले भिजेका छन्, तर जसमा मित्रता, वफादारी र निस्वार्थ प्रेमको सुनौलो अक्षर कुँदिएको छ। ऊ मेरो मुटुको एउटा कुनामा सधैं जीवित रहनेछ, एक प्यारो साथीको रूपमा, एक अविस्मरणीय यादको रूपमा। मेरो यो भावनात्मक यात्रामा शब्दहरूले कति सान्त्वना देलान् खै, तर राजुसँगका ती अनमोल पलहरूले मलाई सधैं शक्ति र स्नेह प्रदान गरिरहन्छन्। उ प्रतिको मेरो यो अगाध प्रेमले नै उसको अस्तित्वलाई सार्थक बनाएको छ।
तिम्रो आगमन, एक अद्भुत संयोग,
डर भगाएर, दियौ प्रेमको योग।
चुत्रोआरुको छहारी, साथी भयौ खास,
राजु, तिम्रो वफादारी, मेरो अटुट सास।
गोरु जोत्दा, तिमी ढुङ्गामा बस्थ्यौ,
खाना ल्याइदिँदा, खुसीले हाँस्थ्यौ।
मौनताको साथी, मौन उपदेशक,
कसरी बिर्सुँ, तिमी थियौ मेरो रक्षक।
काठमाडौँ आएँ, दूरी बढ्यो आज,
तिमीबिनाको जीवन, लाग्छ उजाड।
आँखाभरि आँसु, मुटुमा तिम्रो याद,
मिस गर्छु राजु — सधैं रहनेछ यो नाता।
Enjoyed this creation?
Leave a pulse of appreciation to inspire the writer's journey.